Een kaart met gemis

Even een paar dagen met een goede vriendin op zoek naar rust, na deze veel te hectische afgelopen periode. Hopen dat ik ver van huis even tot mezelf kan komen en een pas op de plaats kan maken met betrekking tot alles wat ik doe en mijn gevoel van soms alles overheersend verdriet. Zon, zee, genieten en even echt helemaal niets, ik ben er zo ontzettend aan toe.

En dan schrijf ik de vakantiekaarten. Aan oma waar ik kort in grote onhandige letters op schrijf dat we het goed hebben. Oma klaagt altijd dat de (klein) kinderen onleesbaar schrijven, maar toch doe ik dit jaar mijn uiterste best op het korte zinnetje. De kaart voor mama stel ik nog even uit. Ik heb hem al wel een paar keer in mijn handen gehad maar aan dat onbestendige gevoel in mijn onderbuik wil ik nog geen aandacht geven. Eerst even de focus op de andere kaarten. Op de kaarten aan vrienden schrijf ik zonder omwegen alle avonturen, teken ik een zonnetje met de temperatuur en natuurlijk mag het cocktail glas inclusief rietje niet ontbreken. De ene kaart nog scherper qua tekst dus leuk om te krijgen.

Dan die laatste kaart. Lang staar ik naar de verschillende gekleurde huizen aan een groen blauwe oceaan, ik neem alle details van de kaart in me op. Langzaam draai ik de kaart om, pak mijn pen op en ineens zijn daar de tranen die ik niet meer kan stoppen. Ze rollen onhandig langs mijn zonnebril, sommige vallen op de ongeschreven kaart. Het besef dat ik nooit meer papa en mama op een kaart kan schrijven overvalt me plotseling en hard. Komt keihard binnen. Snikkend pak ik mijn pen en langzaam schrijf ik het adres op de daarvoor bestemde regels. Nog niet de naam; mama staat stom, haar voorletter en achternaam is ook niks, voornaam kan ook niet. Lang weeg ik alle opties af, maar geen een voelt juist. Ik kies er maar een uit al merk ik meteen mijn ontevredenheid, echt niks is goed. Als ik aan het stuk tekst wil beginnen, waait er een storm door mijn hoofd, is alles mistig en grijs zoals zo vaak de laatste tijd. Ik probeer wanhopig mijn hersencellen bij elkaar te roepen zodat zij samen kunnen werken om mij op de juiste woorden te brengen. Hoe kan ik iets zeggen over dat we het goed hebben maar dat ik papa zo vreselijk mis?! Juist op deze hele kleine momenten is het gemis weer veel te groot. Waarin het gewone in een vingerknip ongewoon is geworden.

De tranen zijn niet meer te stoppen, soms moet ik even met mijn hoofd omhoog omdat ik niets meer zie, verblind. Ik doe verwoede pogingen de tranen te stoppen, rust te vinden om verder te kunnen schrijven. Boos en verwonderd veeg ik de tranen met een zakdoek uit mijn ogen. Het helpt nog niet erg. Met langzaam ademen voel ik dat ik iets rustiger word. Rustig genoeg om mijn zakdoek in te ruilen voor de pen. De warme wind waait om mij heen, verwarmt me. Ik ruik de zoute zee, als frisse geur. Ik hoor het aanspoelende repeterende water opspatten tegen de rotsen. Al mijn zintuigen zijn hard aan het werk, nu mijn hersencellen nog. Als ik iets bedaard ben schrijf ik op de kaart dat ik ook ver weg papa vreselijk mis, dat ik het niet eerlijk vind dat ik hem niet meer op de kaart kan zetten. Dat ik hem nooit vergeet. Ik besluit de kaart met ik hou van je mam…

12 weken en 6 dagen na het plotselinge en totaal onverwachte overlijden van mijn vader schreef ik de eerste vakantiekaart vanaf Curacao. Het gemis is nog steeds te rauw.

53 dagen gemis

53 dagen ...
53 dagen te stil, te groot, te ongrijpbaar
Konden we maar terug in de tijd!

De laatste kaarten druppelen binnen, de rouwboeketten zijn verdord, af en toe nog een telefoontje van iemand die via via heeft begrepen dat, wat lieve vrienden die regelmatig langskomen, maar het leven is heel hard verder gegaan. Dat van mij is veranderd, alles is anders maar niets daadwerkelijk veranderd. Deze week schrijven we de bedank kaarten, ik ben blij met mijn eigen tekst, met de foto die we hebben gemaakt. Ondanks dat ik de tekst honderden keren heb gelezen voel ik ook onrust. Kan ik de woorden niet vinden. Het lukt niet, hoe hard ik ook probeer de juiste te vinden. Gewoon omdat ik ze niet wil schrijven. Mijn hoofd en lijf willen niet rouwen, geen afscheid nemen van pap, hij moet terug aan zijn plek aan de tafel en niet in een of ander suf fotolijstje met een kaarsje erbij. Mijn lat ligt hoog want die kaarten zijn het laatste wat we nog kunnen doen. Doen op onze eigen manier, daarna is er niets meer. De herinneringen, een enorm gat, leegte, stilte... Dan is alles geregeld en wat moet ik dan doen?
De tranen komen op de gekste momenten, maar altijd als ik ze niet verwacht. Twee weken geleden haalde we de as op. Mijn beste vriend was mee, ik zou pap hoogst persoonlijk in mijn eigen auto vervoeren. De auto van Erna is niet goed genoeg, al is die wel ontzettend netjes gewassen ten opzichte van mijn vuilnisbak. Dit keer geen gedoe met 2 rolstoelen, pap stond netjes tussen de voorstoel in zijn asbus en die zat weer in een grijs kartonnen tasje. Het enige waaraan ik wist dat het pa was was een witte sticker met zijn naam en zijn laatste nummer van het crematorium. Toch had ik me voorbereid op tranen, alleen bleven die uit. Als een stoere Harry haalde ik op wat er over was. We lachten om de zwaarte van de asbus, we zongen hard en vals in de auto, met een klein excuus naar pap. Nu staat hij bij Erna in een kastje, geduldig te wachten wat we met de as gaan doen.
De zondag erop reed ik samen met mam naar Friesland, we laten van de kleding van pap een herinneringsdeken maken. Op de terugweg draaide we de cd van Jezus Christ Superstar. De avond voor het overlijden zijn we als gezin met een vriendin naar de musical in Den Haag geweest, niet wetende dat ik pap daarna nooit meer zou zien. En daar op de terugweg liepen de tranen over mijn wangen, waren ze niet meer te stoppen en het gemis was ineens te groot, te aanwezig, te heftig...

Soms stik ik in het verdriet
Vraag ik me af waar hij nu is
53 dagen te veel nooit meer
53 dagen ...

Rauwe rouw

Rouw is er ineens. Zoals aan jou de dood verscheen staat bij mij aan de deur rauwe rouw. Ook al doe ik mijn best rouw buiten te laten staan ik win het niet. Samen vechten we al 5 weken. De 5 weken dat jij er niet meer bent. We zijn over gegaan naar weken tellen, het zijn geen dagen meer, er is zelfs al een maand voorbij. Rouw overvalt me gewoon, hoe stoer ik soms ook probeer te zijn. Er zijn echt momenten dat tranen niet uitkomen. Met mijn gevoel in een dikke mistige wolk en een hart wat zachtjes klopt onder een dikke laag met ijs. Is missen zo overheersend aanwezig. Wat ik ook doe het haalt me altijd in. De kaartenstroom houd langzaam op, de telefoon gaat steeds wat minder, het leven is voor anderen doorgegaan. Er wordt nog gevraagd hoe het met me gaat maar mensen vinden het lastig echt te luisteren, even stil te staan bij mijn verhaal. Ik weet niet of dit ooit over gaat, maar juist nu wil ik over jou vertellen. Iedere dag weer. Ik wil niet dat je er niet meer bent, mijn ik kan er niet aan wennen. Zal dat ooit gebeuren. In mijn droom zoek ik je, in mijn wakker zijn ook, verdwalend op mijn eigen levenspad. Vind ik een vlinder die me de weg zal wijzen...

Beste spierziekte

Hoe zou het zijn als jij niet zoveel impact in mijn leven zou hebben? Als jij er niet voor had gezorgd  dat ik op mijn 17^e de keus voor een elektrische rolstoel had hoeven maken.  Als ik geen tillift hoefde te hebben  omdat transfers  soms gewoon niet lukken? Als ik niet in een toegankelijke woning had gewoond? Als ik niet afhankelijk zou zijn  van die soms echt stomme zorgverleners? Als ik gewoon fulltime zou kunnen werken zonder dat jij mij terugfluit omdat het allemaal teveel is? Als ik gewoon in de trein kon springen en nooit van tevoren hoef na te gaan of iets toegankelijk is? Als ik niet steeds weer mensen aan moet sturen als ik iets in een kastje wil hebben maar het gewoon zelf kan doen? Als ik gewoon kan strijken, boodschappen sjouwen en geen belemmeringen heb? Als ik niet bang hoef te zijn in een ziekenhuis? Als ik nooit hoef na te denken of iets  teveel energie kost en het daarom laat voor mezelf of voor anderen? Als ik me niet bezwaard zou voelen omdat er voor mij altijd net andere dingen geregeld moeten worden? Als ik niet steeds hoef te vechten voor mijn zelfstandigheid? Als ik nooit hoef na te denken of je verergert en wat ik dan niet meer kan? Als ik niet het dilemma was tegengekomen of  mijn kinderen jou erven? Als ik echt op mijn lijf zou kunnen  vertrouwen? En als ik ergens last van zou hebben, dat dat dan gewoon een beetje hoofdpijn zou zijn  in plaats van 2 benen voor de sier?

Denk jij  dat ik dan heel anders  was geweest? Dat ik mijn rugzak om had gedaan en de wereld zou hebben rondgereisd? Dat ik andere studiekeuzes zou hebben gemaakt? Dat ik nu 4 hoog achter zou wonen  en iedere week mijn boodschappen de trap op zou zeulen? Dat ik alleen maar in een ziekenhuis zou komen als ik bij anderen langsging?  Dat ik nu een gezin met kinderen had gehad? Dat de enige reden waarom ik te laat op mijn werk kwam zou zijn omdat opstaan niet mijn beste kwaliteit is? Dat ik zou hardlopen en andere sporten fanatiek zou beoefenen? Dat ik zou schommelen, rennen, springen? Denk je dat alles me dan als vanzelf zou  komen aanwaaien? 

Maar spierziekte, al zit ik vol  met vragen, er komen  toch nooit antwoorden. Tenminste niet van jou.  Jezelf dingen afvragen hoort bij het leven en iedereen heeft zo zijn eigen vragen. Ik heb  met je te leven of ik nou wil of niet. Jij hoort bij mij. Jij maakt mij tot wie ik ben. Jij zorgt voor ontwikkeling. Niet alleen van mezelf maar ook van mensen in mijn omgeving. Jij zorgt er voor dat ik er voor strijd om zo zelfstandig mogelijk te zijn, met wat ik wel en ook niet kan. Jij zorgt ervoor dat ik een heel fijn netwerk heb met mensen waarop ik kan steunen als dat nodig is en die op mijn kunnen steunen. Jij zorgt voor onverwachte ontmoetingen. Mensen die me dingen vertellen die ze niet zomaar met iedereen delen. Jij zorgt voor een baan waar ik onwijs veel plezier in heb met collega’s die me accepteren en respecteren. Jij zorgt ervoor dat ik een voorbeeld mag zijn voor mensen die net ziek zijn en bij wie hun lijf hun soms in de steek laat. Jij zorgt ervoor dat ik strijd om dingen die echt belangrijk zijn. Jij zorgt ervoor dat ik kan genieten van die hele kleine momentjes. Jij zorgt ervoor dat ik trots in de file sta, want  door mijn auto heb ik zelfstandigheid. Jij zorgt ervoor dat ik om je kan lachen als we in onmogelijke toiletten staan te klungelen. Jij zorgt ervoor dat ik soms heel verdrietig ben omdat ik het idee heb dat ik controle over mijn lijf verlies. En ja, jij zorgt ook voor angst, want wat heb je nog meer voor me in petto en wat brengt de toekomst?

Maar  gelukkig zijn er ook dingen waar jij geen invloed op hebt;  zo is het heerlijk om je soms te kunnen vergeten omdat ik mijn hersens ergens voor in kan zetten en mijn lijf dan even niet nodig heb.

Spierziekte, ik haat je en ik heb je lief.

Rien ne va plus

Vandaag is het alweer 12 januari. 2016 is 12 dagen oud. 12 is mijn geluksgetal. Al van kleins af aan vind ik het een prachtig cijfer, ik was niet zo best met cijfers dus dat er dan een favoriet is is al heel bijzonder! Ooit won ik in groep 6 een trollenhol die we voor het project sprookjes hadden gemaakt en ook in het casino heeft 12 me vaak wat goeds gebracht. Een geluksgetal met 2 cijfers kan eigenlijk niet maar daar trek ik me niks van aan. School heeft er van alles aan gedaan om te te laten vallen voor een ander getal, neem dan 3 dat is 1 + 2 ook een beetje twaalf, maar dat is nooit gelukt. Want wat ik in mijn hoofd heb zit echt niet ergens anders en daar ga ik dan voor, steevast. En 12 brengt niet altijd geluk, helaas lukt het me nooit de staatsloterij te voorspellen met 12 als eindcijfer.

Vandaag ben ik minder blij met 12, want ik blijf maar kwakkelen met mijn gezondheid na mijn buikoperatie van afgelopen december. De operatie is geslaagd maar de patiënt op sterven na dood, nou ja figuurlijk dan. Van napijn alleen te bestrijden met morfine en Tramadol, door naar energiegebrek, door naar afbraak weerstand met de eindconclusie griep, ontstekingen en flink ook.  Er is weer flink gesneden in mijn buikspieren die van geboorte af aan toch al niet de sterkste waren. Dus mijn jaar is begonnen met antibiotica kuren, paracetamol, snot en amper stem laat staan lucht om adem te halen. Lappenmand ik zou zo naast Pino van Sesamstraat kunnen gaan liggen. Wel lekker in dat enorme bed met al die kussens, misschien wil Pino de sound of music wel met me kijken, terwijl ik snotterend tegen hem aan lig met een glas appelsap en kaneelbeschuitjes.
En al die tijd ben ik min of meer verplicht thuis al 5 hele weken, mag en kan ik geen autorijden, bel ik afspraken af met vrienden omdat ik te beroerd ben, lig ik veel in bed tv te kijken en wil mijn hoofd niets liever dan werken en volle agenda's.
Even heen en weer naar het winkelcentrum is op dit moment een beproeving en een aanslag op mijn energie en mijn lijf. Steeds verbaas ik me weer over mijn energie en futloosheid. Hoe heb ik voor 9 december dagen van 12 uur kunnen werken en in de avond nog 3 afspraken af kunnen gaan? Terwijl rechtop zitten me nu al mijn energie kost. Soms ben ik bang dat mijn spierziekte een loopje met me heeft genomen en dat het niet meer goed komt met mijn energie. Dat dit het is voor altijd en ik dat maar gewoon heb te accepteren. Zoals ik rondom spierziekte al zoveel te accepteren heb of ik nou wil of niet. Geen vrije keus, ik heb het maar te slikken hoe hard ik me er ook tegen af zet. Beslist mijn lijf soms anders...
Toch kan ik me nog niet neerleggen bij dat idee van achteruitgang dus eet ik dagelijks dapper mijn vitamientjes, fruitjes en groentjes, neem ik mijn (on)rust en probeer ik naar mijn lijf te luisteren, maar soms slaat de wanhoop toch even toe!
Wanneer ben ik weer volledig hersteld en kan ik al mijn energie weer verkwanselen aan zinnige en onzinnige dingen? Geduld is nooit mijn beste en sterkste eigenschap geweest. Ik wil verandering, beterschap en graag nu! Of ik het vraag, schreeuw, huil, zing er is niemand die meneer geduld wat kan laten doorwerken, samen met meneer weerstand zou het helemaal een top combi zijn.

Ik blader teleurgesteld door mijn bijna lege agenda terwijl de dagen langzaam aan me voorbij schuiven. Ik weet heus wel dat zodra ik me iets beter voel er weer drukke en volle dagen aankomen, met al die dingen die ik nu juist zo enorm kan missen. Ben gewoon in een Zwelg stemming en dat is weer eens wat anders, maar of ik er nu blij en gelukkig van word?! Altijd stoer en sterk is ook niet helemaal eerlijk ook ik ken mijn zwakke kanten en lastige momenten.

En nu? Maak ik plannen voor de toekomst, ondanks dat er nog veel onderzoeken aan gaan komen in het ziekenhuis, stel ik die voorlopig maar even uit. Ik moet me op iets anders richten anders gaat het niet goed. Ik zoek uit waar de vakantie's komend jaar heen gaan, bedenk of ik weer ga studeren, schrijf af en toe nog eens een hoofdstuk in mijn boek, val wat vriendinnen lastig met mijn lamlendigheid via de app, wat ik me vooral besef is dat ook al is mijn leven minder chaotisch en druk er zijn andere dingen waar ik van kan genieten! En binnenkort komt er weer een avond, dat we stappen tot in de vroege uurtjes, niets meer herinnert aan de tijd van thuiszitten en zwelgen, want dan gaan we naar het casino en zet ik alles in op 12 en mijn gezondheid...

Rein ne va plus...

Oud en nieuw sentiment

Oudjaarsdag is zo'n dag dat er altijd zo'n kriebel in mijn buik ronddwaalt. Die ik vooral herken van toen ik klein was en de dagen voordat ik jarig was zeer langzaam voorbij tikte, niet kunnen wachten op de visite, kadootjes en vooral dat ene jaar erbij. Nu ik ouder wordt vlucht ik altijd het land uit op mijn verjaardag en is die spannende kriebel nog wel even voelbaar op Schiphol net voordat het vliegtuig de lucht in gaat op weg naar een nieuw avontuur.

Mijn moeder bakte altijd oliebollen, al vroeg in de morgen stond de pan voor de verwarming met een theedoek erop. Ik moest altijd kiezen of in of uit de kamer want met het kleinste koude zuchtje wind zou het deeg instorten. Ow en wat wilde ik graag om de 5 minuten onder die theedoek kijken. Opa en oma kwamen vaak al vroeg in de middag. Ik moest dan naar bed. Volgens papa zouden zij ook gaan slapen want die avond werd het natuurlijk heeeeel laat! En daar lag ik dan in mijn bed, klaar wakker, als de dood dat ik door het vuurwerk en de jaarwisseling heen zou slapen!

Ooit vierden we oudjaarsavond met familie, we deden een spel dat je een dier in gedachten moest nemen en de anderen vragen stelden om het dier te raden. En ik had een dromedaris bedacht, maar de vragen werden te ingewikkeld en steeds rende ik naar de keuken zodat mijn moeder even kon helpen, volgens mij was ik een jaar of 5.

Ooit zijn we ook een oudjaarsavond bij oma geweest, opa was toen nog niet zo lang overleden, maar oma wilde thuis blijven. Ze bakte haar eigen bitterballen waar ik nog steeds een moord voor zou kunnen plegen. Oma was altijd van de rebelse acties en zo staken we sterretjes af in de keuken. Koudvuur volgens oma dus daar kon niets mee gebeuren. Nog jaren keek ik met liefde terug naar de brandgaten in het zeil, want ik had mijn sterretje natuurlijk laten vallen toen het ijzeren stokje te heet werd. Ook daar had oma een oplossing voor: de ovenwanten! Die nacht reden we naar huis in de meest mistige nacht die we ooit hebben gehad, de rook van het vuurwerk trok door de mist niet op. Op de A20 kwamen mensen ons tegemoet lopen dat we de afslag moesten nemen, even verderop bleken er 40 auto's op elkaar te zijn geklapt. Pa reed met zijn hoofd uit het raam om de strepen op de weg te kunnen volgen, maar we kwamen gelukkig ongedeerd thuis.

Toen ik ouder werd bleef oud en nieuw een oliebollenfeest, met natuurlijk drank even voor 0.00 uur. Hoe vaak heb ik mijn vader wel niet op zijn werk gebeld om te vertellen dat ik net de eerste verse warme oliebollen uit de pan had gegeten. Toen hij thuis was en ik gewoon moest werken, belde hij mij. Ik ging uit, of naar vrienden om samen met hen de wisseling te vieren. Hoeveel oud en nieuws zijn er al voorbij gegaan dat mijn beste vriend om een paar minuten voor 12 aan de lijn hangt om samen de eerste seconden van het nieuwe jaar in te gaan...

Pa en ma verhuisden naar een flat waar zij op 7 hoog gingen wonen, wat een geweldig uitzicht geeft met het vuurwerk. De laatste jaren luister ik de top 2000, dit heb ik aangenomen als nieuwe traditie. Geen oliebollen meer na de maagverkleining en toch mis ik die traditie, want niemand bakt oliebollen zo lekker als mijn mam. Soms, heel soms krijg ik haar overtuigd om toch de keuken in te gaan en te gaan bakken, ze horen er nu eenmaal bij.

En volgend jaar... Volgend jaar maak ik een nieuwe traditie. Samen met een vriendinnetje ga ik een weekje in een huisje. Samen het nieuwe jaar vieren, stilstaan bij het afgelopen jaar en plannen maken voor het nieuwe.

Ik kijk er nu al naar uit. 2015 is geen spectaculair jaar geweest, het kabbelde gewoon voort met bekende ups en downs. Van 2016 ga ik een gek jaar maken, hoe weet ik nog niet, ontwikkeling wordt mijn woord van 2016. En heel heel heel misschien schrijf ik eindelijk mijn boek af, maar als er andere dingen op mijn pad komen dan gaan die vast voor...

Hoe donker de nachten soms ook zijn, het wordt altijd weer dag. Alleen vannacht zal niet donker zijn, vannacht verjagen we de spoken onder de bedden vandaan en leven we in het nu en maken plannen voor later...

De kriebel is ondanks dat ik nu 33 ben weer voelbaar! Voor nu wens ik iedereen een schitterend 2016! Gezondheid, geluk, liefde en vriendschap als belangrijkste peilers omdat deze woorden ons nu eenmaal stevig op aarde laten staan.

RiRaRoets prinsjesdag!

Het staat echt in mijn paspoort dat ik geboren ben in 's-Gravenhage. Dus ik blijf volgens oma altijd een echte Hagenees, en daar ben ik trots op!
Prinsjesdag voelt altijd een beetje als oud en nieuw, zo'n onbestendig gevoel van geluk of blijdschap. Op de kleuterschool waren we al tijden voor prinsjesdag druk aan de knutsel geslagen een sjerp met een foto van toen nog koningin Beatrix en natuurlijk een prachtige hoed met je naam en je leeftijd mocht niet ontbreken! Ik weet nog dat ik enorme kleuterstress had omdat ik een foto van koningin Beatrix mee moest nemen, maar ik ben voor de internet tijd opgegroeid dus het was steeds weer spannend of het perfecte plaatje op tijd gevonden zou worden. Naar school hoefde niet die dag want naar de koets kijken was veel belangrijker. Ik leerde liedjes die ik samen met mijn vriendinnetje knalhard inzetten als we de koets aan zagen komen en we hielden pas op als de koets al lang weer verdwenen was. Geheel opgetuigd stonden we met onze moeders langs de route, we zwaaide naar iedereen die voorbij kwam. Wat een feestje maakten we ervan! Daarna gingen we naar de kermis met een zuurstok als prijs van de dag gingen we moe maar voldaan naar huis.
Ook ben ik samen met mijn moeder een keer aanwezig geweest op het binnenhof. Achter de enorme ramen konden we de gouden koets aan zien komen en de koningin uit zien stappen. Ik was alleen nog een beetje te kort voor die enorme ramen, maar Yvonne van Gennep had al snel een stoel voor me geregeld zodat ik geen meter hoefde te missen. En weer stond ik daar als 5 jarige geheel in prinsjesdag stijl.
In december '89 verhuisden we naar Gouda. Dag prinsjesdag, dag vrije dag, dag traditie! En ondanks dat ik toen heus niet echt bezig was met de derde dinsdag van september ben ik nooit op school geweest die dag. Want ik was simpelweg ziek, niet schoolziek, maar echt prinsjesdag ziek met spugen en koorts. Dus vanuit het grote bed van papa en mama keek ik alsnog naar die gouden koets, naar de hoedjes parade en naar alle zwaaiende mensen langs de kant. De troonrede vond ik een stuk minder interessant, maar ja ook die hoorde erbij. Meestal was mijn ziekte donderdag wel weer zo goed onder de knie dat ik wel weer richting school kon. Op het MBO was ik vrij op dinsdag, dus tot dan toe nog geen prinsjesdag gemist.
In 2001 moest ik op voor mijn auto rijbewijs op prinsjesdag. Ergens halverwege de middag zodat ik eerst nog zenuwachtig naar de koets kon kijken. Gelukkig haalde ik mijn rijbewijs wel in een keer. Daarna nog wat redenen waardoor ik altijd de koets heb kunnen zien, volgens mij heb ik zelfs een keer een dag langer vrij genomen ivm vakantie.
Sinds 15 september vorig jaar werk ik bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. 16 september was het wederom prinsjesdag en ook dit was vorig jaar een dag met voor mij een gouden randje; ik legde de eed af als ambtenaar! Een officieel moment op een toch wel belangrijke dag. Blij verrast was ik dat we van de SG (de "directeur" van een ministerie) een mail kregen dat op iedere etage de tv's aan stonden en voor wie wilde kon kijken naar de uitzending van prinsjesdag! Dus weer hoefde ik geen minuut te missen.
Vandaag, 15 september 2015, de dag dat mijn nieuwe jaarcontract officieel in gaat, is het prinsjesdag. De dag begon met een prinsjesdagbijeenkomst voor alle BZK medewerkers, die kon ik natuurlijk niet missen. De toespraken van minister Blok en Plasterk waren vol energie om met elkaar de komende jaren verder te gaan. Maar aan iedere traditie komt toch echt een einde. Tijdens de uitzending stond mijn agenda vol met afspraken, jammer maar niets aan te doen! Vanmorgen kreeg ik een berichtje van mijn beste vriend die ook bij BZK werkt of we volgend jaar samen bij het rijtuig van de koning en koningin gaan kijken? En daar kon ik een volmondig JA op antwoorden.

Dus Am, het staat al in de agenda, volgend jaar zijn er erbij met sjerp, zelf geknutselde hoed, vlaggetjes en leren we RiRaRoets wie rijdt daar in de koets gewoon uit ons hoofd om heel hard in te zetten als ze langs rijden!